เลือกฟอนต์สำหรับเว็บภาษาไทย

ภาษาไทยมีข้อกำหนดที่ต่างจากภาษาที่ใช้ตัวอักษรละติน เพราะมีสระและวรรณยุกต์วางอยู่เหนือและใต้บรรทัด ฟอนต์ที่สวยในตัวอย่างภาษาอังกฤษอาจอ่านยากมากเมื่อใช้กับข้อความไทยจริง การเลือกฟอนต์จึงควรทดสอบด้วยข้อความไทยยาว ๆ ตั้งแต่แรก

ทดสอบด้วยข้อความจริง ไม่ใช่ชื่อฟอนต์

วางย่อหน้าจริงจากเว็บของตัวเองลงไปทดสอบ ควรมีคำที่มีวรรณยุกต์ซ้อน สระบน สระล่าง และตัวเลขไทยหรืออารบิกตามที่ใช้จริง ข้อความตัวอย่างสั้น ๆ มักไม่แสดงปัญหาที่จะเจอในหน้าจริง

ดูที่ขนาดที่จะใช้จริงบนมือถือด้วย ฟอนต์บางตัวมีตัวอักษรเล็กเมื่อเทียบกับขนาดที่ตั้ง ทำให้ต้องเพิ่มขนาดตัวอักษรมากกว่าปกติจึงจะอ่านสบาย

สิ่งที่ต้องดูเป็นพิเศษ

• ที่ว่างเหนือและใต้บรรทัดพอสำหรับวรรณยุกต์ซ้อนหรือไม่ ถ้าไม่พอจะชนกับบรรทัดข้างเคียง
• หัวของตัวอักษรชัดหรือไม่ ฟอนต์ที่ตัดหัวอ่านยากในข้อความยาว เหมาะกับหัวข้อมากกว่า
• ตัวอักษรที่หน้าตาใกล้กันแยกออกหรือไม่ เมื่อดูที่ขนาดเล็ก
• มีน้ำหนักที่ต้องใช้ครบหรือไม่ อย่างน้อยควรมีน้ำหนักปกติและหนา

ระยะห่างบรรทัดสำคัญกว่าที่คิด

ข้อความไทยต้องการระยะห่างระหว่างบรรทัดมากกว่าข้อความละตินที่ขนาดเดียวกัน เพราะต้องเผื่อที่ให้สระและวรรณยุกต์ ค่าที่ใช้ได้ดีมักอยู่ราวหนึ่งจุดหกถึงหนึ่งจุดแปดเท่าของขนาดตัวอักษร

ความยาวบรรทัดก็มีผล บรรทัดที่ยาวเกินไปทำให้สายตาหาบรรทัดถัดไปไม่เจอ ให้จำกัดความกว้างของย่อหน้าไว้ ไม่ให้ยาวเต็มจอบนหน้าจอกว้าง

โหลดฟอนต์ให้ไม่ถ่วงหน้า

เลือกเฉพาะน้ำหนักที่ใช้จริง การโหลดหกน้ำหนักเพื่อใช้สองน้ำหนักคือการเพิ่มเวลารอโดยไม่ได้อะไร และให้ตั้งค่าให้ข้อความแสดงด้วยฟอนต์สำรองระหว่างรอ ผู้อ่านจะได้เริ่มอ่านได้ทันที

ถ้าใช้ทั้งฟอนต์สำหรับหัวข้อและฟอนต์สำหรับเนื้อหา ให้จำกัดไว้ที่สองตระกูล การมีสามตระกูลขึ้นไปทำให้หน้าดูไม่เป็นระเบียบและโหลดช้าโดยไม่จำเป็น

ตรวจสิทธิ์การใช้งาน

ฟอนต์ทุกตัวมีเงื่อนไขการใช้งานของตัวเอง บางตัวใช้ฟรีเฉพาะงานส่วนตัว บางตัวใช้บนเว็บได้แต่ห้ามฝังในแอป ให้เก็บหลักฐานสิทธิ์ไว้พร้อมกับไฟล์ฟอนต์ เพื่อให้ตรวจสอบย้อนหลังได้

เลือกฟอนต์จากการอ่านย่อหน้าจริงบนมือถือ ไม่ใช่จากภาพตัวอย่างบนคอมพิวเตอร์ ถ้าอ่านสามย่อหน้าติดกันแล้วไม่ล้า แปลว่าเลือกถูกแล้ว